Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019,

ΘΕΜΑ: Παραδόσεις

Tee… γελάτε, μωρή;

Ο παππούς μού διηγούνταν. Τότε που είχε πάει στην Αμερική, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Στο Μπόστον καν στο Σικάγο, δεν θυμάμαι τώρα πού. Πάνε πάνω από πενήντα χρόνια που έχει πεθάνει. Νεοφερμένος, τον στείλανε, λέει, οι παλιότεροι να ψωνίσει στο παντοπωλείο της γειτονιάς. Χωρίς να υπολογίσουν πως δεν μιλούσε γρι

Φτιάχνοντας χυλοπίτες…

Από το Δημοτικό ακόμα, ένα πράγμα περίμενα πάνω απ’ όλα, τελειώνοντας η σχολική χρονιά. Πέρα, φυσικά, από το να γλιτώσω το διάβασμα και τη βέργα του Δασκάλου. Πρόσκαιρα, βέβαια, γιατί θα ’ρχότανε πάλι ο Σεπτέμβρης και θα μού ’παιρνε ο διάλος τον πατέρα… Τί περίμενα; Να ’ρθεί η μέρα που

Πέντε παιδικές ιστορίες

Είπε κάποιος, πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια. Πολλοί από ’μας, που σήμερα περπατάμε κοντά και πάνω απ’ τα εξήντα, και η ηλικία μας συμβαδίζει με την μετεμφυλιοπολεμική περίοδο του τόπου, περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια στο χωριό. Γι’ αυτό είναι πατρίδα μας ο Ατσίχωλος. Τα άλλα είναι δευτερεύοντα… Ένας

Ένας, άλλος Αγιονικόλας

Όταν ήμουνα παιδί και άκουγα από της Αράπαινας τ’ αλώνι στου Καλλίνικα το μάσκουλο κάθε Αγίου Νικολάου του Νέου να βαράει και να ηχεί η πίπιζα και το τούμπανο, ήθελα να παραβρεθώ στο πανηγύρι αυτό, αλλά δεν μπορούσα να πάω, γιατί ήμουν μικρός και ορφανός. Ήταν γύρω στα 1932. Μια